吹散江南的烟尘难撩成帘的细雨沾上天泪的荷叶兜住我无尽的愁窗扉外弦叩孤单是朦胧不是黯然告诉月亮的那些话儿它也没怎么回答荡破满潭的宁静轻渡夜雨的淅沥蛙鸣绕带几分寂寞知趣地飘到她船上敲门是无声的轻叩徘徊...
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏
文章鉴赏